'ครูฝึก'เป็นใคร ทำไมพวกเราถึงรัก'ครูฝึก'ได้มากขนาดนี้ !

ทั้งๆที่เราไม่เคยรูจักกัน ครูฝึกทำให้พวกเราหัวเราะเพราะมุกแป้กๆ

ทำให้เราร้องไห้เพราะความกลัว ทำให้มีเสียงกรี๊ดดังๆออกมาจากปาก

ทำให้รูจักความอดทน ทำให้รู้จักระเบียบวินัย

ตอนแรกก้ไม่ค่อยชอบครู แต่ความจริงใจ ความรัก ความเป็นห่วง ที่ครูมีให้พวกเราทำให้เราคิดได้ในหลายๆเรื่อง

- ตอนประกอบอาหารเอง ยุวกาชาด กลุ่ม 3 สีม่วง ทำข้าวไหม้ไป 4 กระปุก เหลืออยู่แค่ 2 กระปุก ครูฝึกก้บ่น แต่ก้ไปหาข้าวให้เรากิน เพราะกลัวจะไม่อิ่ม แถมยังมีขนมที่ยึดไปตอนเช้าเอามาให้อีก

- ตอนเดินทางไกลครูฝึกก้มาเดินคุม แถวยังวิ่งหนีวัวไปพร้อมๆกับพวกเรา

- ฐานทดสอบกำลังใจภาคค่ำ มีเพียงแค่ธูปปักอยู่ข้างทาง ห่างกันเล็กน้อย แสงสว่างมีร่ำไร มองเห็นทางแค่บางที่เท่านั้น ครูฝึกบางคนก้หลบอยู่หลังตนไม้ เพื่อที่จะแกล้งให้เราตกใจ แต่ชอบฐานดมกลิ่นมากๆ ครูฝึกให้ ดิวเบอร์รี่ มากิน แร้วยังพูดเพราะมากๆ

- หนักที่สุดก้ฐานโอคอร์ด สีเขียวเป็นสีรองสุดท้าย ใช้เวลานานมาก สีม่วงก้มารอ ครูฝึกที่มีแผลที่ตา(เพิ่งรู้มาว่าชื่อต๊ะ) ก้เดินมาพร้อมไม้เรียว(เพราะครูฝึกบอกเพื่อนกลุ่มแรกๆว่า กลุ่มสุดท้ายจะหนักสุด แร้วบังเอิญเป็นสีม่วงซะด้วย) แร้วสั่งว่า''หมอบ ลุก นอนหงาย'' ซ้ำไป ซ้ำมาอยู่หลายรอบ เหนื่อยมาก ยอมรับว่าในค่านไม่ชอบครูคนนี้ที่สุดแร้วพอสีเขียวไปฐานต่อไป ครูฝึกก้พูดว่า

'ให้เวลา 10 วินาที วิ่งไปหาครูฝึกกูเกิ้ล' วิ่งแทบตาย พอเข้าไปก้ต้องไปคลานๆๆ ๆ แร้วก้ ข้ามเหล็ก มุดเหล็ก ใครโชคดีก้โดนตี 1 ที ใครโชคร้ายก้หลายทีหน่อย สีม่วงได้เล่นประมาน 4 ฐาน เพราะเวลามีน้อย โชคดีจิงๆ ^^ ได้รับแผลมาเต็มที่ เลือดไหล ! แต่ก้เป็นแค่แผลเล็กๆน้อย ไกลหัวใจตั้งเยอะ แต่ยังดีนะ ที่ไม่ได้ลงไปในขี้วัว ขี้ควาย ! ครูฝึกกูเกิ้ลพูดซึ้งมาก อาจเป็นเพราะสีม่วงเป็นกลุ่มสุดท้ายด้วยมั้ง !

- คืนแรกครูฝึกชัชวาล ครูประจำตึก1 ให้เวลาอาบน้ำแค่ 10 นาที แต่ในใบกำหนดการคือ 1 ชม  ครูโหดมาก แต่หน้าตาดี พูดเพราะ ตึก 1  มีสีม่วงกับสีแดงนอนด้วยกัน แระก้โดน ตำหนิ แถมยังโดนธูปไป 1 ดอก กว่าจะได้นอนก้เกือบเที่ยงคืน

ตื่นมาวันที่  2 ความปวดเมื่อยเข้ามาเยือน ปวดขามากก กๆๆ  แผลก้มากขึ้น ๆ นอนก้แค่  4 ชั่วโมงกว่าๆ บางคนก้บ่นว่าอยากกลับบ้านแร้ว !

แต่พอถึงวันกลับจิงๆ ตอนแรกๆก้ไม่ได้อะไร พอประทานกล่าวปิดพิธี ปิดเพลงขึ้นมา น้ำตาก้ไหลลงมา ไม่รู้เพราะอะไร ตลอดเวลาที่อยู่ที่กองพันลาดตระเวน มีทั้งความสุข ทั้งเหนื่อย ความรู้สึกต่างๆมากมาย พอถ่ายรูปเสร็จก้ไปขึ้นรถ มองไปที่ครูฝึก ก้เห็นครูฝึกยืนอยู่ พร้อมกับรอยยิ้มที่ส่งมาให้พวกเรา ครูเดินมาหาพวกเราที่รถ มีความรูสึกว่า ผู้ชายเป็นเพศที่แสดงออกไม่ค่อยเก่ง แต่แค่เรามองหน้าครูฝึก ก้รู้ว่าครูรู้สึกยังไง ทำให้น้ำตายิ่งไหลมากกว่าเดิม ครูฝึกต๊ะ วิ่งมาตรงต้มก้ามปูยื่นอยู่คนเดียวโบกมือบ๊ายบาย พวกเรา แร้วก้ตเบ๊ะมาให้ พร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนวิ่งมาพวกเราก้เห็นครูเช็ดน้ำตาเหมือนกัน' ไม่คิดว่าครู้จะร้องไห้

ส่วนครูคนอื่นๆ ก้ยืนอยู่ฝั่งโรงอาหาร บ๊ายบายให้เหมือนกัน ยิ้มที่ครูฝึกทุกคนให้มาจริงใจที่สุด ก่อนกลับได้คุยกับครูฝึกแม็กนิดนึง ครูพูดกลับมาว่าโชคดีนะคับ'

วันแรกๆครูฝึกอาจจะรำคาญเรา เพราะเสียงดังมากๆๆๆ พอวันต่อมาก้เริ่มชิน แต่พอถึงวันที่เราต้องจากกัน มันอาจทำให้ครูฝึกนึกถึงเสียงของพวกเราบ้างก้ได้ :)

***รักครูฝึกทุกคนมากๆ ครูฝึกคือกำลังใจที่ดีของพวกเรา ' ก้ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสจะได้ไปที่นั่นอีกครั้งรึป่าว ! หรือบ้างทีอาจมีโอกาสได้ไปแต่ก้ไม่รู้ว่าครูฝึกทุกคนยังอยู่ที่นี่รึป่าว หรือไม่ ครุฝึกอาจจะจำพวกเราไม่ได้แร้วก้ได้ แต่ครูฝึกทุกคนจะอยู่ในใจพววกเราเสมอ และตลอดไป !!!